Eigen werk als bakkie troost

We zijn “een bakkie troost” gestart:
Teksten en gedichten om elkaar te bemoedigen in deze speciale tijd.
Wegens auteursrechten graag alleen eigen werk insturen.

Als opening de eerste woorden van De Buurtcantate

Ik wil in deze woorden wonen
en je daarmee zeggen dat
de ruimte tussen jou en mij
zo veilig en zo nabij
ons thuis is, ademt, groen is
……
en dan die derde ruimte: kom!

***********************

The Way I Feel       Jacky mei 2020

Amsterdam
Het is donderdag middag.
Ik ben moe.
Loop naar de keuken om koffie te zetten.
Max mijn hond loopt achter mij aan te drentelen.
Luister ondertussen gespannen naar de radioberichten.
De nieuwslezer deelt op monotone wijze mee hoeveel Coronadoden er zijn.
Het klinkt als een soort score, zorgvuldig bij gehouden.
Bizar bijna.
Ik krijg een brok in mijn keel, een knoop in mijn maag.
Emoties.
Ik wil schreeuwen.
Wanneer houdt het eindelijk op?
Ik kan er niet meer tegen!
Dit moet stoppen.

***********************

Keith Techno          Mei 2020
Voor wie van Schrijven houdt.  Eigen Schrijversclub:

‘Van de Weg Weg’

Het spoor wat in jouw voorbestemde richting leidt.
Dat is beslist geen rechte lijn.
Laveren en ontwijken is vaak echt wel nodig.
Want botsingen en misverstanden die zijn overbodig.
Maar toch raak je best wel eens het pad kwijt.
Dat duurt soms veel te lang, een hele tijd.
Ben ik zelf wel eens verdwaald?
Oh, best wel maar was snel achterhaald.
Trouwens verdwalen leidt tot veel creativiteit en ik heb ook nog alle tijd.

Stel voor, je loopt door een enorm groot woud.
Het wordt al laat. Je krijgt het koud.
Maar oriënteren, nou dat kan ik wel.
En als het moet vind ik die weg weer snel.
En zit die weg op het geestelijke vlak, dan ga ik ook echt niet uit mijn dak.
En ook ik zie ook wel eens een spook.
En daarvan raak ik ook niet van de kook.
Omdat ik steeds verband heb met natuur.
En goede raad is dan nooit duur.
Moedernatuur werd mijn geloof.
Voor ander gezwets ben ik behoorlijk doof.
En mijn gedachtegangen hebben heel veel weg
van een internationaal wijdvertakt spoorwegnet.
Ik kom overal met mijn trein terecht.
Dat is geen fantasie meer.
Het is levensecht.
En dat wou ik jou dus goed uitleggen.
Laat je fantasie gerust de vrije loop.
En ook je emoties en je hoop.
Probeer het ook eens zou ik zeggen.

***********************

22-5-2020    Kentering          door Pieter Buijsman

Door de tijd gevangen.
Door opgestuwde zeeën, hitte losgelaten,
over elkaar  schuivend gesteente
waaruit vergiftigende dampen  ontsnappen
en simpele eiwitten  ons manen tot stilte

Om  in één huis bijeen te komen.

Laten we regels opstellen  zeggen ze
bang om het hart;
Dat we elkaar uit de verte zien
en niet aanraken.

Dat deden we  toch. Al zolang  we  leven;
Bedachten we  niet reeksen van ismen
om zelf te overleven.
In overvloed. Jij en ik.
Dat  we onszelf  nu tot slaven  maken.

Monddood door de  maskers die we  dragen
die ons de adem benemen.
vluchten we van deze planeet;
gaan naar de maan.

“Ik zie uit naar  de wind” zei een kind.
Die alles schoonveegt. Ruimte maakt
ketenen verbreekt.
Een andere taal losmaakt  uit onze kelen.
Dat we ontwaken uit onze slaapstand
dromen over ons heenkomen
geraakt worden door de geest
aangeraakt wordt door een strelende hand
dat ik weer een lichaam krijg
een hart om te voelen.

Laten we  nu naar buiten gaan
en ons blootstellen,
Bidden met handen en voeten;
de hemel naar beneden halen.

***********************

Corona  30 april 2020        door Jacky

Corona is de naam van een heel slecht biermerk.
En helaas ook de naam van het virus
dat ons in een angstgreep houdt.
Niemand heeft het zien aankomen.
Ineens was het er. Als een konijn uit de hoge hoed.
Als een onzichtbare vijand besloop het ons.
Ik heb het gevoel dat ik in een hele rare
film terecht gekomen ben. Bijna surrealistisch.
Lieve mensen, we moeten moed houden en
elkaar zoveel mogelijk ondersteunen.
Ieder naar eigen kunnen.
We komen er samen weer uit.
Dat weet ik heel zeker.

***********************

Tussenruimte        door Jaap Buning 28 april 2020

Vroeger
dat is echt achter ons
en straks?
ik weet niet wanneer
daartussen zoekt de traagheid een weg

Weet je,
de buitenruimte is zo anders nu
het was een snel van hier naar daar
eigenlijk geen ruimte
maar onrustig gaan

Nu nemen op gepaste afstand
stelletjes , gezinnen hun ruimte in
passen die zorgvuldig in elkaar
met de straat als uitwijkplaats
zoals het heel vroeger was

De tussenruimte
Een plek waar mogelijkheden kunnen ontstaan

***********************

Amsterdam, 15 april 2020      door Paul de Cleen

Gisterochtend was ik vroeg op
om naar de AH te gaan
en dat heb ik ook gedaan.

De avond ervoor
schreef ik een gedicht,
een waarbij ik tranen voelde in mijn ogen!
Maar gisteren, zo vroeg als het was,
heb ik in twee verschillende papierbakken 
(Lindengracht en Westerstraat)
dat gedicht,
versnipperd eerst, weggegooid!
In die diepe stilte buiten,
in het ochtendlicht
dat  – langzaam –
toch de hemel vulde,
geen vogel wakker nog leek het,
stond ik daar verlaten even … en alleen.
Gelukkig kwam er nog een oude man,
samen stonden we te wachten
bij het rolluik van de AH.
We glimlachten even en groetten elkaar!
Wat een vreemd gevoel,
meer dan twee meter tussen ons!

***********************

Zondag  23 maart 2020      door Roel Knol

Vorige week wees ik mijn lief Roswitha op een souterrain in onze straat, waarin een bijna 100 jarige dame woont. Ik wist dit van Hans Snel, die haar kent, aangezien zij één van de tientallen mensen is, die hij helpt met de belastingaangifte.
Vandaag liepen we langs haar huis op weg naar de glasbak. Er stond – op gepaste afstand van elkaar – een groepje mensen voor haar deur. De bijna honderdjarige bleek te zijn overleden aan corona en de begrafenisonderneming was er om haar lichaam naar het mortuarium te brengen. Wij liepen door en hoorden even later applaus. Haar lichaam werd uit huis gedragen. Kort daarna zette de lijkwagen zich langzaam in beweging. Enkele meters ervoor schreed een man in het zwart. En achter de wagen liep het groepje. Zij deden haar uitgeleide tot het einde van de straat. Enkelen huilden.
Wij raakten in gesprek met een buurvrouw van een paar huizen verder, die voor haar deur bleef staan. Zij vertelde  over de bijzondere zorg waarmee de overledene de laatste jaren was omringd. Iedere dag gingen haar directe buren bij haar kijken, zij brachten haar koffie en geregeld ook maaltijden. De buurman, Eric, had zelfs een boekje over haar gemaakt.
Even later keerde de kleine stoet terug. De buurvrouw wees ons aan wie Eric was. Wij condoleerden hem en de anderen en vertelden dat we hoorden van het boekje.
Ja, zei hij, en ging meteen zijn huis in om het voor ons te halen.
‘Dien zien’ is de titel van het boekje, met foto’s van Eric van den Elsen en teksten van Ad Fransen. Het is prachtig vorm gegeven, met sprekende foto’s en met sobere teksten over het zware, veelbewogen leven van een sterke, lieve vrouw. Dien La Croix heette zij en de buurman, die met haar bevriend raakte en naar haar omkeek, Eric van den Elsen.
In het boekje lazen we ook, dat beiden 5 jaar geleden te zien waren in het t.v. programma DWDD, dat in het kader stond van eenzaamheid bij ouderen. Zij waren uitgenodigd, omdat Eric een korte documentaire had gemaakt over hun vriendschap. We vonden de uitzending meteen. En ook de documentaire. Deze heet eveneens ‘Dien zien’. Als toelichting staat er geschreven :’Iedereen is blij met Dien’s wijsheid en luisterend oor’. ‘Dien en Eric laten in deze documentaire zie hoe fijn het kan zijn als je naar elkaar omkijkt!
Aangrijpende t.v. Dien vertelt  over haar diepe eenzaamheid, voordat Eric naast haar kwam wonen en hoe door hun omgang met elkaar haar levenslust was teruggekeerd. ‘Ach’, zegt Eric, ‘meestal wip ik maar een paar minuutjes binnen. Even een kopje koffie brengen en elkaar vertellen hoe het gaat’. De uitzending op DWDD vind je via de link:
https://www.bnnvara.nl/dewerelddraaitdoor/videos/271600

****************************

Elke ochtend    door Dick Jansen 15 april 2020

elke ochtend om zes uur
word ik wakker
van de oorverdovende
stilte
om me heen
van ver en
nog verder

zoals altijd doe ik dan
mijn oordopjes in
en slaap weer in op het ritme
van mijn bonkend hart

en enkele uren later haal ik
diep adem
hoppa
genoeg te doen

****************************

Wisseling van donker naar licht
door Pieter Buijsman 23-03-2020

Ik ben bang in het donker
(Kom daar Claudia de Breij óók tegen)
in een wereld uit hongerwinter ‘44
Ach als je zes bent…
dan is jouw aarde niet groter
dan de straat waarin je woont.
Na twee hoeken om, ben je al verdwaald,
weet je de weg naar huis niet meer.
Ongrijpbare dreiging,
Levensgrote  ”ratten-in-het riool”
die tussen je beentjes doorschieten;
later ingeslapen cellen worden
Ik ben bang in het donker
In een watersnoodwereld van februari ‘53
Ach als je veertien bent…
De godganselijke dag de radioberichten,
krantenfoto’s met drijvende koeienkadavers,
een vrouw met een kind in een zee / land
op het puntje van het dak.
Achter ons huis is de sloot
tot een wilde zee-in-storm gezwollen.
Ongrijpbare dreiging,
Levensgrote ”ratten-in-het riool”
die tussen je benen door schieten;
later ingeslapen cellen worden
Maart 2020
Alle gebouwen in de wereld waarin
ik meer dan 50 jaar werkte
schijnen zich aaneen te sluiten
tot een doolhof zonder uitgang.
Ongrijpbare dreiging,
levensgrote “ratten-in-het-riool”
die tussen je benen doorschieten,
óók deze keer, na zeventig jaar,
weer cellen waarin angst latent
wordt opgeslagen ???
Nu is het donker
we leven weer naar het licht toe.
Dat angst keert naar bezinning,
vluchtelingen weer een thuis krijgen,
vreemdelingen in ons een plek verwerven,
dat het ijs niet meer smelt,
de zeespiegel niet stijgt.
Besef dat de aarde niet van ons is
maar wij van de aarde
dat hemel
van onze cellen en zielen deel wordt.

****************************
‘New Reality’       door Debbie Knight, vrijwilligster kringloopwinkel.

First the doctors and nurses are cheered
Then the church bells peal their solemn toll
Whilst the pull-bearers stand in their rows
To carry the taken from this invisible foe

The sunny streets lie bereft
Under restrictions to stay at home
This is the modern world of 2020
We thought it would be of growth and plenty

So strong and mighty we thought we were
Safe, protected and free with choices
One by one, ten thousands fold
A ‘new’ malady strikes of centuries old

The empty trams weave their hushed course
With just a few lonely on its path
Shops, restaurants, schools are closed
Our lives as we knew, come to a close

Orders are to stand 1.5 metres apart
And social gatherings of no more than three
People don’t share, nor do they smile
Recovery and resumption will take a stretched while

In our innocence, we didn’t know
Such an unforeseen quernstone should occur
Grinding to a halt to what we knew
Later to rebuild, lament and begin fresh anew

****************************

In Holland staat een huis      door Anke van der Zee

In Holland staat een huis
Buiten is het afstand kloterij.
Fijn dat het gejaagde uit de lucht is.
De lente knalt ons tegemoet
profeetjes van altijd weer
een nieuw begin
zijn druk, druk.
Ik voel rust en hoop
dat we de menselijke maat
terug mogen krijgen.
Mijn geluk hangt samen met
alles dat ademt en leeft.
Hopelijk gaan we beseffen dat
we onderdeel zijn van de natuur.
Niets meer, niets minder

****************************