Toespraak Roel Knol Vrijwilligers Kerstborrel 2017

Beste mensen,

Herkennen jullie dit beeld van ons beiden naast elkaar?
Inderdaad, we staan samen ook in de Staatskrant van deze maand.
Dit jaar had ik de eer om Hokon op te volgen als voorzitter van Kerk & Buurt. En daarom mag ik u nu namens het bestuur toespreken op deze kerstborrel.

Mensen, vinden jullie het ook zo fijn om vrijwilliger te zijn. Ik merk dat het me gewoon goed doet om bij deze bijzondere gemeenschap van Kerk & Buurt te horen. Dit is mijn tweede kerstborrel, maar het valt me op hoeveel van u ik inmiddels ken of wel eens gezien heb. En hoe vertrouwd ik al ben met een hoop mensen hier.

Hoe sterk de gemeenschap kan zijn zagen we dit jaar in verband met Reza. Wat was iedereen ontroerd bij het lintje dat hij kreeg van de al net zo zieke van der Laan. En wat waren er veel mensen op de indrukwekkende herdenkingsdienst.

Ja, Kerk & Buurt is een bijzondere gemeenschap? Alle lagen van de samenleving kom je tegen: rijk en arm, jong en oud, wit en gekleurd, mensen met een huis en zonder en noem maar op. En je kunt dus steeds weer proefondervindelijk vaststellen: uiteindelijk zijn we allemaal gelijk. Mijn schoonvader zei altijd, in het Twents: “we hebt allemaol het gat in twee helften.”

Kerk & Buurt is een rijk gebeuren, vind ik.  Het is toch geweldig om onze mooie kringloop binnen te lopen. Iedere dag tref je aardige, toegewijde mensen die je graag van dienst zijn. En je scoort er de prachtigste spullen en het kost geen drol. En in Filah en in de Schakel heb je schitterende gesprekken bij wat eten of koffie voor bijna geen geld. Geweldig hoe mensen elkaar helpen bij Burenhulp en dan die prachtige avonden van Buren vertellen.

Het kost tijd allemaal weinig, wat geld betreft. Maar qua tijd en inzet vraagt het soms veel.

Er zitten ook wel scherpe kantjes aan. Soms moet je mensen schorsen, soms moet je zelfs de hulp van de politie inroepen. Dat kun je wel eens een paar dagen “mee naar huis nemen.”

Als je samenwerkt, moet je ook rekening houden met de mening van een ander. Ik vroeg pas heel onschuldig aan iemand in de Schakel: “Wat vind je zo van de opstelling van de tafels. Moeten we dat zo laten of kunnen we het veranderen?”  “Je moet niet alles willen regelen man”, kreeg ik te horen. Nou, dan heb je weer even iets om over na te denken.

Het kan ook zijn dat je het met de ander niet eens bent.  Ik denk dat we allemaal wel van die confrontaties hebben gehad. Soms loopt dat uit op ruzie. Maar aan de andere kant blijkt vaak, dat je daar weer van leert.

Daarom vind ik het zo goed, dat er nu allemaal groepjes zijn die hun goeie ervaringen en ook hun botsingen met elkaar doorspreken.
De vrijwilligers van de kringloop doen het o.l.v Zwanine. En die van de Schakel met Hilde. Dat gaat bij al die koks en helpers van Filah en bij de mensen van burenhulp wellicht wat lastiger, maar daar is het misschien ook wat minder nodig.

Al met al: er gaat best wel veel verkeerd, maar er gaat nog veel meer heel goed!

En dat komt door de grote gedrevenheid die jullie tonen. Dus: laten we elkaar op de schouder slaan en straks een toast uitbrengen op elkaar. Want, mede door óns gebeuren er een hóóp mooie dingen in deze buurt.
Dit is een borrel voor de vrijwilligers, maar ik stel voor om niet alleen te toasten op onszelf als vrijwilligers, maar ook op onze werkers:

Op  Zwanine, de creatieve duizendpoot van Kerk & Buurt:

Op Hilde, de hartelijke moeder-overste van de Schakel:

En op Jette die met de lach van een milde zon de burenhulp in het licht weet te zetten:

Proost!
Roel Knol
15 december 2017

De foto’s van de kerstborrel zijn gemaakt door Jaap Buning.

 

In memoriam: Reza Hedayatollah

Op 6 september is Reza Hedayatollah overleden, buurtgenoot met een groot hart en zo’n 40 jaar vrijwilliger in talloze projecten van Kerk & Buurt. In april kreeg hij daar nog een lintje voor opgespeld door burgemeester Eberhard van der Laan. Reza was daar o zo trots op. Onderstaande foto was hem dierbaar, omdat er over en weer respect uit bleek. Hij was toen al ernstig ziek, maar door zijn levenslust, zijn hartelijkheid en aandacht voor mensen was daar lang niet veel van te merken. Ja, hij werd wat magertjes.

Reza was een Iraanse danser, die de hele wereld had rondgetrokken met een dansgezelschap en tijdens het regime van Ayatollah Khomeini asiel kreeg en in onze buurt kwam wonen. Hij was bij de opzet van bijna alle projecten in Kerk & Buurt betrokken: de eettafel Filah, de kringloopwinkel, de inloop en er was zelfs een kledingproject onder zijn eigen naam. De laatste jaren was hij het gezicht van Filah waar hij iedere bezoeker welkom heette.

Toen hij zo ernstig ziek werd, bleek hij toch een taaie te zijn. Hij nam regelmatig vrijaf van het hospice om zijn zus en andere familieleden, die uit Iran waren overgekomen vanwege zijn lintje en naderend einde, te vergezellen bij uitjes in Amsterdam. Reza was een autonoom persoon, die er was voor anderen. Toen het zo slecht met hem ging had hij er moeite mee om zijn omgeving te belasten met zijn ziekte. Het was mooi om te zien hoe zijn familie en de mensen van Kerk & Buurt er ook voor hem konden zijn en wat dat voor iedereen betekende.

Jaap Buning

Een koninklijke onderscheiding voor Reza

De dag voor Koningsdag kreeg Reza een lintje. Hij is nu lid van de Orde van Oranje Nassau. Misschien heeft u het in het NOS Journaal gezien. In café Nassau ontmoet ik hem voor een interview. Reza kwam 40 jaar geleden uit Iran, hij kreeg asiel en is vanaf die tijd betrokken geweest bij bijna alle projecten van Kerk & Buurt. De laatste jaren is hij ook actief bij het inloophuis van de Volksbond op de Haarlemmerstraat.

Reza heeft een uur uitgetrokken voor dit interview. Tijd is kostbaar voor hem. Hij voelt zich wankel, zit onder de medicijnen, omdat hij ernstig ziek is, maar hij hoopt wel vrolijk op de foto te staan. Het is een genoegen om met hem te praten. Je voelt je bij hem thuis. Hij kijkt je net zo aan als hij de bezoekers van Filah verwelkomt. Filah, het Iraanse woord voor welbevinden, is het eetproject waar dak- en thuislozen, oudere buurtbewoners, of mensen die geen zin, tijd of mogelijkheid hebben om zelf te koken drie maal per week kunnen eten en waar de koks uit alle hoeken van Nederland en Amsterdam koken.

Reza vertelt graag over wat hem bezielt en wat hij heeft meegemaakt. Als 10 jarige verloor hij zijn vader, die zomaar wegviel door een hartaanval. Reza’s jeugd was daarom niet makkelijk. Gelukkig had hij een hobby, gymnastiek. Dat redde hem, want  een Russisch Iraanse vrouw ontdekte hem, leidde hem op tot danser en zo trok hij met een gezelschap eerst Iran en later de wereld door.

Toen de Sjah weggestuurd was in de revolutie van Khomeini, verbleef hij in Nederland. Hij kreeg met enige moeite asiel en begon met een groep mensen van allerlei nationaliteiten een internationale eetgroep, eerst bij mensen thuis, later in de Van der Hoopstraat. Hij werd chauffeur bij het meubelproject voor vluchtelingen, later de kringloopwinkel onder de Nassaukerk. Hij was gastheer in de Schakel waar een ontbijt voor dak- en thuislozen werd opgezet. Hij zette een project op voor tweedehands kleding. “Ik had idealen, had veel tijd, en was energiek” vertelt Reza. Reza is blij met de koninklijke onderscheiding en trots, vooral voor zijn zoon en dochter die een goede opleiding hebben gevolgd en nu in Dublin en Amerika werken.

Heb je intussen alles kunnen vertellen wat je wilde vertellen? vraag ik. Reza denkt even na en zegt: “Nou ja, ik hou van deze buurt, ik hou van jullie.”

Dat is wederzijds.

Jaap Buning